Blauwe-vlinder.Vijftigplusser.nl


Over een Wolf en een Cello...


Vechtend met een Wolf - Janneke van den Heuvel-Schuuring

Gedichten en gedachtekronkels van een chronisch zieke.

Een ode aan Janneke door Chris.


Sinds het jaar 2003, heb ik in Nederland een vriendin Janneke van den Heuvel-Schuuring.

Wij leerden elkaar kennen op de fora CIB en NVLE, en al gauw gingen wij elkaar achter de schermen mailen en elkaar ontmoeten en een mooie vriendschap was geboren. Janneke, werd opgenomen in het Franciscus Ziekenhuis te Roosendaal, midden juli 2004, de Lupus was weer heftig te keer gegaan in haar lichaam. Dus ging ik op bezoek bij haar en in de hal van het ziekenhuis stonden twee heel mooie houten beelden. Ik nam een foto, deze wordt dan mijn “wedstrijdfoto voor het thema muziek deze maand : De Cello” een heel bijzondere foto zoals je kunt zien. Deze foto roept dan ook herinneringen op bij mij zoals jullie waarschijnlijk al kon verwachten!

Janneke, heeft ook een gedichtenbundel geschreven en kan hem warm aanbevelen! Binnenkort is het weer geschenkentijd met Pasen, misschien en leuk idee om te schenken aan iemand die van gedichten kan houden.

Janneke :

“Ik heb de gedichten in eerste instantie voor mezelf geschreven, als een soort therapie. Ik hoop dat deze bundel ook voor lotgenoten en andere patiënten met een chronische ziekte een steuntje in de rug kan zijn.

De winst die gemaakt wordt zal worden geschonken aan de N.V.L.E.”

De link kunnen jullie vinden in mijn weblog hier boven!

Prijs voor deze gedichtenbundel: € 8,95 (excl. € 2,10 verzendkosten)

per e-mail te bestellen: beheerder@nvle.org

Janneke, werkt ondertussen als beheerder van de N.V.L.E.-organisatie als vrijwilligster en doet prachtig werk.

Dus vijftigplussers, kijk en beoordeel de foto van de “Cello”!

Hartelijk dank bij voorbaat Janneke en Chrisje.

Meer info over de cello kan je in dit artikel vinden en vele links kunnen jullie bezoeken, er hangt muziek in de lucht vandaag!

Nog een mooie zondag allemaal, Chrisje

De cello (kort voor violoncello, ook wel violoncel) behoort tot de groep van de strijkinstrumenten. Vanwege de lage en warme klank noemt men de cello ook wel de bariton onder de strijkinstrumenten.

De oorsprong

De eerste cello werd in de zestiende eeuw gebouwd en waarschijnlijk heeft Gasparo da Salo (1540-1609) de definitieve vorm aan dit instrument gegeven. Als uitvinder van de cello wordt Tardieu, een geestelijke uit Tarascon, beschouwd.

Het instrument

De cello is ongeveer 120 cm lang. Kleinere afmetingen van de cello worden aangeduid als 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 en 3/4 cello's. De cello is bespannen met vier snaren en heeft twee f-gaten. De snaren van de cello zijn van hoog naar laag gestemd: A, D, G, C. De snaren lopen vanaf het staartstuk over de kam naar de stemsleutels aan de bovenzijde van de hals, onder de krul. De kam bevindt zich tussen de klankgaten op het bovenblad. Het stemmen gebeurt met de grote stemknoppen aan de bovenzijde of, indien aanwezig, met de fijnstem-knoppen aan de benedenzijde van het staartstuk. Het instrument wordt op de juiste speelhoogte gebracht door het uitschuiven van de metalen staartpin aan de onderzijde.

Het spel

De cello wordt altijd zittend bespeeld, de pin steunend op de grond. De technieken om de cello tot klinken te brengen, lopen gelijk met die van andere besnaarde strijkinstrumenten.

De uitvoering

In het symfonieorkest (en ook een kamerorkest en een strijkorkest) heeft de cello vaak een begeleidende rol, maar solo's (voor de cellosectie als groep of de solocellist) komen geregeld voor. In de traditionele orkestopstelling zitten de cello's aan de rechterhand van de dirigent, met daarachter de contrabassen. Op de cello wordt voornamelijk klassieke muziek gespeeld, maar ook in popmuziek en rockmuziek tref je soms een cello aan. Vaak heeft de cello een begeleidende rol. Bij barokmuziek neemt de cello vaak de basso continuo partij voor z'n rekening. Standaard kamermuziekbezettingen met cello zijn een strijkkwartet (2 violen, altviool en cello) en een pianotrio (piano, viool en cello). Ook zijn er vele soloconcerten, sonates, suites enz. geschreven met de cello als soloinstrument.

De cello in jazz, pop en metal

De cello wordt niet uitsluitend voor klassieke muziek gebruikt, maar ook in de jazz, popmuziek en metal. In de jazz kom je de cello steeds vaker tegen. Wegbereider voor de cellojazz is de Nederlander Ernst Reijseger.

In de popmuziek wordt het instrument veel gebruikt in (sombere) popballads. In Duitsland maakt Wolfram Huschke als popcellist vele CD's. De cello neemt ook een belangrijke rol in op de CD Nirvana Unplugged, waarbij de band voor die gelegenheid werd uitgebreid met een celliste. De rockband Therapy? voegde eind jaren 90 ook een cellist toe aan de bezetting om tot een breder geluid te komen. Daarnaast heeft de cello ook een zeer belangrijke rol in het nummer Wonderwall van Oasis.Ook de band Electric Light Orchestra (ELO) maakte standaard gebruik van cello's.

Apocalyptica, een metalband uit Finland, maakt metalmuziek met alleen cello's. Ook hebben zij veel nummers van beroemde metalbands als Metallica gecoverd. Na hun eerste 2 albums, waar voornamelijk Metallicanummers te horen waren, zijn ze eigen nummers gaan schrijven. Naast snoeiharde metalmuziek spelen de bandleden van Apocalyptica ook in symfonieorkesten.

De IJslandse post-rockband Sigur Rós staat ook bekend om het gebruik van de strijkstok voor een cello. Frontman Jonsi gebruikt in vele nummer een "e-bow" om zijn gitaar te bespelen, met dromerige klanken als gevolg.

Klankproblemen

De cello kent een tweetal relatief zeldzame klankverschijnselen die niet in elke cello voorkomen. De verschijnselen hebben ter aanduiding een dierennaam gekregen:

De muis: In de klankkast van de cello hopen zich na verloop van tijd stofdeeltjes op, die een klein korreltje kunnen vormen. Het voorzichtig heen en weer schudden van de cello kan het stofkorreltje in de klankkast hoorbaar maken. Het kan voor het getrainde gehoor hoorbaar zijn tijdens een opvoering en deze muis kan dus maar het beste verwijderd worden. Dat kan door de cello voorzichtig ondersteboven te houden de cello rustig heen en weer te wiegen. Met geduld kan het stofballetje dan via de f-gaten de klankkast verlaten.

De wolfstoon: een schelle toon op de cello die ongewenst is. Deze klank komt ook voor bij goede cello's, maar niet alle cello 's hebben een wolf. De wolf is voor de goede bespeler niet moeilijk te vinden en ligt meestal tussen de E en de F. Een middel hiertegen is het plaatsen van een zogenaamde wolfdemper. Deze klem wordt geplaatst op een van de snaren, tussen de kam en het staartstuk. Een wolfsklem is te koop in de betere muziekzaak, de juiste plaatsing ervan vereist enige expertise.

Composities

Voorbeelden van composities voor de cello:

Kol Nidrei van Max Bruch

Rococovariaties ("Variaties op een Rococo Thema") voor cello en orkest van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski

Cellosonates van Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms, Antonio Vivaldi, Zoltán Kodály

Celloconcerten van Dmitri Sjostakovitsj, Antonio Vivaldi, Antonín Dvořák, Edward Elgar, Joseph Haydn, Luigi Boccherini, Robert Schumann

Zes suites voor onbegeleide cello van Johann Sebastian Bach

Bachianas brasileiras nr. 1 (8 cello's) en nr. 5 (sopraanstem en 8 cello's) van Heitor Villa-Lobos

Le Cygne van Camille Saint-Saëns






Artikel links

De wedstrijdfoto
http://www.vijftigplusser.nl/?page=fotowedstrijd&overview&p=4


Geplaatst door Chrisje op 09 maart 2008 10:28

https://blauwe-vlinder.50plusser.nl/?page=weblog&warticle_id=28130